In De Analytische Taal van John Wilkes beschrijft Borges een oude Chinese encyclopedie.

Op die pagina's uit een grijs verleden staat geschreven dat de dieren zijn te onderscheiden in a) toebehorend aan de keizer, b) gebalsemd, c) getemd, d) speenvarkens, e) zeemeerminnen, f) fabeldieren, g) zwerfhonden, h) die welke in deze classificatie zijn opgenomen, i) die welke tekeer gaan als dwazen j) ontelbare, k) die welke zijn getekend met een heel fijn kameelharen penseel, l) enzovoort, m) die welke net een vaas hebben gebroken, n) die welke in de verte op vliegen lijken.

En zo is het ook met Barbieaccesoires, dacht ik, toen ik met de kinderen bezig was in een grootscheepse actie de grote Barbiekist op te ruimen.
Veel moest weg, en de rest moest op een logische manier onderverdeeld worden. De kinderen namen het voortouw in het maken van een indeling. "In dit bakje doen we mooimaakspullen en tasjes" - dat volg ik nog. Maar kammen en borstels horen daar niet bij en dan wordt het lastiger voor mij. En dan heb ik het niet over de categorieën als kleine dieren en meubels, staarten van zeemeerminnen of de ontelbare kleine dingen die niet in de classificatie zijn opgenomen. Die laatste gooien we weg. Dat scheelt.