Borges schrijft ergens dat schrijvers hun collega's afrekenen op de boeken die ze hebben geschreven, en zichzelf waarderen vanwege de boeken die ze hadden willen schrijven. Ik lees de drukproeven van mijn vierde roman en nu wordt het boek dat ik had willen schrijven definitief het boek dat ik heb geschreven. Dat is een moeilijk proces. Twee jaar lang was ik de god van dit kleine universum - en ik ben nu mijn almacht verloren. Ik mag nog komma's verplaatsen en d's in t's laten veranderen. Straks wordt me zelfs dat recht afgenomen, dan mag ik alleen nog iets krabbelen op de Franse titelpagina. Als ik geluk heb tenminste en er na een lange dag eenzaam in een boekhandel in Emmen gezeten te hebben er eindelijk iemand is die mijn boek wil kopen. 'Voor wie is het?' 'Voor mijn zuster. Die leest graag.' 'Hoe heet uw zuster?' 'Klaske.' Ik zal zitten nadenken wat ik kan schrijven voor Klaske in het volle besef dat dit het enige is wat ik nog kan toevoegen aan het boek dat ik geschreven heb.