Richard Osinga

Tabee F.Springer

2011-11-08T17:47:00.000+01:00

Nog voor mijn eerste boek uitkwam mocht ik naar de nieuwjaarsborrel van Querido. Tijdens die borrel nam Lidewijde me mee naar de gang, want daar was iemand die ik moest ontmoeten: F. Springer. Ik werd geïntroduceerd als een collega schrijver/diplomaat en schudde mijnheer Schneider de hand. Ik had zijn complete werk niet lang daarvoor gelezen - en het had grote indruk op me gemaakt. Als een collega geïntroduceerd worden was te veel eer. Meer dan oppervlakkigheden uitwisselen deden we niet. Ik wist niet nauwelijks wat ik moest zeggen en Springer wilde naar huis. We namen afscheid, de deur zwaaide open en een koude wind woei naar binnen. Springer verdween in de nacht.

Een aantal van de rituelen van mijn gezin

2011-11-06T21:46:00.000+01:00

Ons huishouden kent talloze rituelen. De croissantjes uit de oven op zaterdagochtend, de spaghetti na het hockeyen, het filmpje van de slang dat we na het eten kijken. Er is het ritueel waarbij een van mijn dochters via de interne telefoon belt en zegt dat zij Geit-Jan is en zegt dat ik bij Ajax mag spelen. Er is het verhaal van hoe pappa en mama de bliksem gingen bekijken en zich verstopten voor op de heren-wc. En er is de dialoog van het ongelofelijke toeval. Het ongelofelijke toeval is gebaseerd op een van de meer begrijpelijke passages uit La Cantatrice Chauve van Ionesco. In deze passage ontmoeten Mme en M. Martin elkaar. Zij menen elkaar al eens eerder gezien te hebben. Ze wisselen details over hun persoonlijk leven uit en ontdekken steeds dat deze overeenstemmen. "Ik heb ook een dochter met een bruin en een blauw oog" - en elke overeenkomst noemen zijn een ongelooflijk toeval. Wij spelen dit na. Keer op keer. Ik doe alsof ik niet weet dat mijn dochter mijn dochter is en ik vraag haar hoe zij heet. Zij zegt haar naam en ik zeg dat ik ook een dochter met die naam heb. Dat is wel erg toevallig. Ik vraag haar hoe haar beste vriendin heet, hoe haar zussen heten, op welke dag zij geboren is en telkens weer zeg ik: "goh wat is dat toch toevallig!" Ik ga door tot mijn dochters er genoeg van hebben. "Maar ik ben jouw dochter!" roept mijn dochter van vier. "Echt waar?" zeg ik, "Maar dat is toevallig! Dat zegt mijn dochter ook altijd." "Kijk maar," houdt ze vol. "Ik heb hetzelfde DNA." "La vérité ne se trouve d'ailleurs pas dans les livres, mais dans la vie," mompel ik dan.

In een avond een site bouwen

2011-10-24T23:55:00.003+02:00

Vier jongens, vier pizza's, vier Macbook Airs, en drie tripeltjes: dat was alles wat nodig was om de nieuwe site van Last Minute Aanbiedingen in de lucht te krijgen. En hij ziet er best strak uit ook nog. Met als speelse touch dat vliegtuigje.
Dan ga je met een voldaan gevoel slapen. We hebben iets gebouwd vandaag.

Het boek dat ik geschreven heb

2011-10-08T22:04:00.003+02:00

Borges schrijft ergens dat schrijvers hun collega's afrekenen op de boeken die ze hebben geschreven, en zichzelf waarderen vanwege de boeken die ze hadden willen schrijven. Ik lees de drukproeven van mijn vierde roman en nu wordt het boek dat ik had willen schrijven definitief het boek dat ik heb geschreven. Dat is een moeilijk proces. Twee jaar lang was ik de god van dit kleine universum - en ik ben nu mijn almacht verloren. Ik mag nog komma's verplaatsen en d's in t's laten veranderen. Straks wordt me zelfs dat recht afgenomen, dan mag ik alleen nog iets krabbelen op de Franse titelpagina. Als ik geluk heb tenminste en er na een lange dag eenzaam in een boekhandel in Emmen gezeten te hebben er eindelijk iemand is die mijn boek wil kopen. 'Voor wie is het?' 'Voor mijn zuster. Die leest graag.' 'Hoe heet uw zuster?' 'Klaske.' Ik zal zitten nadenken wat ik kan schrijven voor Klaske in het volle besef dat dit het enige is wat ik nog kan toevoegen aan het boek dat ik geschreven heb.

De analytische taal van John Wilkes en de barbies

2011-08-04T23:15:00.015+02:00

In De Analytische Taal van John Wilkes beschrijft Borges een oude Chinese encyclopedie.

Op die pagina's uit een grijs verleden staat geschreven dat de dieren zijn te onderscheiden in a) toebehorend aan de keizer, b) gebalsemd, c) getemd, d) speenvarkens, e) zeemeerminnen, f) fabeldieren, g) zwerfhonden, h) die welke in deze classificatie zijn opgenomen, i) die welke tekeer gaan als dwazen j) ontelbare, k) die welke zijn getekend met een heel fijn kameelharen penseel, l) enzovoort, m) die welke net een vaas hebben gebroken, n) die welke in de verte op vliegen lijken.

En zo is het ook met Barbieaccesoires, dacht ik, toen ik met de kinderen bezig was in een grootscheepse actie de grote Barbiekist op te ruimen.
Veel moest weg, en de rest moest op een logische manier onderverdeeld worden. De kinderen namen het voortouw in het maken van een indeling. "In dit bakje doen we mooimaakspullen en tasjes" - dat volg ik nog. Maar kammen en borstels horen daar niet bij en dan wordt het lastiger voor mij. En dan heb ik het niet over de categorieën als kleine dieren en meubels, staarten van zeemeerminnen of de ontelbare kleine dingen die niet in de classificatie zijn opgenomen. Die laatste gooien we weg. Dat scheelt.

De taqiyya van Wilders

2011-07-29T10:37:00.003+02:00

Het (sjiitische) islamitisch recht kent de Taqiyya: het recht van een moslim om zijn geloof te verbergen om problemen te voorkomen. De anti-islambeweging vindt (dit relatief obscure gebruik) buitengewoon fascinerend. In hun ogen zijn alle moslims fundamentalisten - de gematigden maken slechts gebruik van hun recht op Taqiyya. Tegen een dergelijke beschuldiging kun je je niet verdedigen, elke ontkenning kan een onderdeel zijn van de Taqiyya.

Sinds kort heeft de anti-islambeweging zijn eigen Taqiyya. De verafschuwde terrorist Breivik schrijft ergens in zijn manifest dat hij begrijpt dat zijn geestverwanten zich in het openbaar van hem zullen distantiëren, maar dat hij weet dat ze hem dankbaar en erkentelijk zijn. De afschuw van Wilders, de ontkenning van Spencer, de afstand van Geller: het is in de ogen van Breivik slechts Taqiyya. Zijn voorbeelden begrijpen hem, zij weten dat zijn daad nodig was, in hun hart zijn ze hem dankbaar.

Wilders weet dat je je niet kunt verdedigen tegen de beschuldiging van Taqiyya, maar hij mag zich gelukkig prijzen dat het merendeel van zijn politieke tegenstanders (anders dan zijn aanhangers) redelijke mensen zijn, die weinig geneigd zijn geloof te hechten aan complottheorieën.

Mijn nieuwe oude blog

2011-07-26T08:59:00.001+02:00

Ik geloof dat dit mijn blog weer wordt. De oude is kapot. Ik ga mijn best doen nog te achterhalen wat er op stond, maar ik geef geen garanties.
Ik ga eveneens mijn best doen hier weer af en toe iets zinnigs te schrijven, maar ik geef geen garanties.

2004-09-15T10:40:00.000+02:00

Even kijken of deze het nog doet - wil proberen of ik hier via Flickr foto's kan posten.

2003-07-11T10:26:00.000+02:00

Ik ben weg. Ik heb nu een eigen URL. Voor mijn verjaardag gekregenrichardosinga.com. Daar blog ik lekker verder. Maar voor hoe lang?

2003-06-27T10:04:00.000+02:00

Net gelezen een artikel over de kracht van literatuur.

Ik citeer:

A contemporary example of the power of reading is a programme for sentencing criminals called "Changing Lives through Literature." Now available in a few jurisdictions -- Massachusetts, Texas, and imitated in Manchester, England - the programme is an alternative to jail time. Offenders are required to read novels and short stories, and texts by Plato and Shakespeare, and attend discussions of them at regular intervals. According to one study, reoffending rates of those in the programme were 19% compared with 49% in a matched group of offenders (Fitterman). Again, most of the texts being read are canonical. These are texts with the power to make a difference in their readers' lives.

Volgens mij kan het twee dingen betekenen. Ofwel het lezen van Plato en Shakespeare verandert de lezers zo dat deze hun criminele levenswandel opgeven, ofwel het verplicht lezen is als straf zo afschrikwekkend dat ze voor elke prijs willen voorkomen ooit nog in het gevang te belanden en zoiets moeten ondergaan.

Jammer dat ik geen kleine poll heb op deze site.

2003-06-26T09:59:00.000+02:00

Ik ben oud. Definitief. Ik heb de Matrix Reloaded gezien en kon het niet volgen. Wat me na het zien van de film met name bezighoudt, is de vraag wat de makers mogelijk bedoeld kunnen hebben met deze vreemde film. Of meer precies: of de makers iets bedoeld hebben. Quasifilosofische dialogen in de film vullen de gaatjes tussen de vechtscènes en de ontploffingen. Dialogen die suggereren dat er hard over nagedacht is. In de hype rond de film werd ook rondgebazuind dat je “Sein und Zeit” maar beter kon lezen voor je de film gingen zien. Ze dachten natuurlijk: dat doet niemand. Ik hoop dat niemand het gedaan heeft.

Als de makers serieus menen dat wat er gezegd in de film wordt iets met filosofie te maken heeft, dan is dat sneu. Dan is het een groteske vorm van zelfoverschatting. Maar wat is het alternatief? Dat de makers weten dat het gewoon flauwekul is en het hun acteurs toch gewoon laten zeggen, het toch voorschotelen aan het publiek, zonder knipoog, met een uitgestreken gezicht. Dat is ben ik bang het meest waarschijnlijk. De eerste Matrix was een succes, serieuze filosofie-professoren hielden zich bezig met de film. Dat was niet niks. Dat hebben weinig films bereikt. Ik denk dat de regisseur en de scriptschrijver en de producent toen gedacht hebben: we gaan zo veel mogelijk geld ophalen en dan laten we van alles ontploffen met een paar rare praatjes tussendoor. Doen we nog een verhaal? Nee! Verhaal is uit. We monteren de scènes heel handig en vlug achter elkaar en niemand merkt het. Dan kijken we of de mensen er nog steeds zo serieus over praten. Deze film is een grap van 200 miljoen euro. Wel een goede grap, trouwens, want ik kwam slap van het lachen buiten.

Het is trouwens niet waar dat er geen verhaal in zit. Was het maar waar. Wat er aan verhaal in zit is zo dun dat ik het toch een beetje ga navertellen. Neo en zijn vrienden willen Zion redden. Goed idee! Neo moet eerst naar het Orakel toe. Dat is een oude zwarte mevrouw die uitmunt in vaagheden. OK, dat mag, ze is een orakel. Ze zegt in ieder geval dat hij naar de sleutelmaker moet. Die kan hij vinden bij de Meringoof, een soort nepfransoos. Goed, eerste een kwartiertje vechten met een honderdtal Smithen en dan gaan Neo en co naar de Meringoof. Die wil de sleutelmaker niet geven. Dus gaan ze weg. Gelukkig wil zijn vrouw wel helpen als Neo hem een kus geeft. Moet het wel een goede kus zijn. Neo probeert zich er eerst een beetje makkelijk vanaf te maken maar daar trapt ze niet in. Dan geeft hij haar de volle lading. Ze is tevreden en brengt ze naar de sleutelmaker.

Manlief komt thuis en is een beetje boos. Veel vechten en vliegen en een achtervolging over een snelweg met auto’s en motoren, waarbij heel veel kapot gaat.

De sleutelmaker vertelt dat Neo naar een gebouw moet, naar een verdieping waar geen lift of trap heen gaat. Dat geeft niet want Neo kan zelf vliegen. De anderen moeten dan een electriciteitscentrale of twee uitschakelen. Dat lukt allemaal en dan kan Neo een minuutje of vijf naar het gebazel luisteren van de Architect. Hij mag kiezen of hij de mensheid wil redden of zijn liefje. Hij kiest voor het laatste. The End.

Op bovenstaande samenvatting is van alles aan te merken maar in essentie klopt het. Het is een verhaal zonder keuzes. De hoofdpersonen drentelen van gevecht naar achtervolging, ondertussen vaag voor zich uitstarend en slechte dialogen mompelend. Ze doen maar wat. Er is geen interne logica, iets wat juist belangrijk zou moeten zijn in zo’n film.

Waarom is dit toch een belangrijke film?

Ik zie zo op het eerste gezicht twee redenen. Ten eerste omdat het waarschijnlijk de eerste film in een hele serie onbegrijpelijke films gaat zijn. Voor mij nadert dus het einde. Ik zal over een jaar of vijf ongeschikt zijn voor bioscoopbezoek. Alleen de kinderfilm kan ik nog aan. Dat geeft niet, ik heb kinderen.

Maar meer nog is deze film belangrijk omdat hij naadloos aansluit bij een andere hype: de DVD blog. Met een geinig programmaatje kun je DVD’s combineren met blogs, zo dat bij elk keyframe je het commentaar kunt lezen van de blogger. Je kunt aparte ondertitels krijgen. Op deze manier kan iedereen zijn favoriete films van commentaar voorzien en andere mee laten genieten. Deze onzin is hier bij uitstek geschikt voor. Ik weet vast een paar goede grappen.

.

2003-06-16T17:25:00.000+02:00

Mijn vriend Danny Friedmann schrijft voor verschillende tijdschriften columns over Internet. In een van zijn meest recente geeft hij een overzicht van sites waarop 'fotofetisjisten' zoals Danny ze noemt, op Internet hun favoriete foto's zetten. Het gaat om mensen die foto's van stenen die op schoenen lijken verzamelen, of foto's van speelgoedautootjes die zo vastgehouden worden dat het lijkt alsof ze in een echte straat geparkeerd zijn. Dat soort dingen. Erg leuk. Ik wil niet met zijn veren pronken, maar iedereen toch mee laten genieten, dus volg de volgdende link: artikel fotofetisjisten van Danny Friedmann.
Later zal ik misschien nog proberen te duiden waarom mensen zoiets doen. Maar daar moet ik eerst nog diep over nadenken, want vreemd is het wel.

2003-06-11T16:53:00.000+02:00

Blog over blog
Steeds meer mensen bloggen. Wim de Bie blogt. Mijn broer Douwe blogt. En nu ik.
Bloggen is vreemd. Het wordt gepresenteerd als iets nieuws, maar wat er zo nieuw aan is, is onduidelijk.
Een blog, of weblog, is een online dagboek. Wat betreft inhoud en mogelijkheden verschilt het nauwelijks van enig ander dagboek. Het enige verschil is dat het openbaar is, al is het goed voorstelbaar dat er vele blogs zijn waarvan wij het bestaan niet kennen.
Ook technisch gezien is er niets bijzonders te ontdekken aan de blog. Stukjes tekst die op datum te sorteren zijn, mogelijkheden te linken naar andere bronnen, dat is het wel.
Waarom bloggen mensen dan? Wat voor vreemde rage is het, en waarom doe ik er aan mee?

Als je kijkt naar de inhoud van de blog dan valt op dat veel bloggers schrijven over ideeën. Een idee wordt kort uit de doeken gedaan, een gedachte wordt half uitgewerkt beschreven, zonder conclusie. De blog is een haastig genre: de ruimte is beperkt en de tijd van de lezer ook. Deze zit immers naar alle waarschijnlijkheid in een verkeerde houding achter zijn PC en niet zoals bij een boek kan, lekker aan een tafel in de zon, of met de broek op de enkels op het toilet. Dus beperkt de schrijver zich tot de hoofdlijnen.
In die zin lijkt de blog waarschijnlijk het meest op het essai in de grondbetekenis van het woord: poging. Geen doorwrocht betoog, maar een poging om in een beperkte ruimte de kern van een idee weer te geven.

De blog als haastig genre past bij deze tijd. Om een roman te schrijven heb je een jaar nodig. Dat is heel lang. En dan wordt je wellicht nog afgewezen. Geen efficiënte weg om je ideeën voor het voetlicht te brengen. Makkelijker is het om je zielenroerselen toe te vertrouwen aan de weblog.
De vorm is vrij, de verwachtingen laag. Je kunt alle kanten uit en je bent in goed gezelschap: Wim de Bie blogt, mijn broer Douwe. En nu ik dus.